Όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές η διεθνής Διάσκεψη της Κοπεγχάγης, η συνάντηση ηγετών στην οποία τόσες ελπίδες για αντιστροφή της πορείας ανατροπής των κλιματικών ισορροπιών, έχουν επενδυθεί, θα είναι στην κορύφωσή της.
Ήδη η απαισιοδοξία που επικρατούσε στα μέσα Νοεμβρίου, έδωσε τη θέση της σε συγκρατημένες ελπίδες για μια αποτελεσματική συμφωνία, μετά την ανακοίνωση των Κινέζων για εθνικό στόχο μείωσης εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά 40 με 45% για κάθε μονάδα ΑΕΠ σε σχέση με τα επίπεδα του 2005 μέχρι το 2020, και των Αμερικανών για μείωση εκπομπών κατά 17% μέχρι το έτος 2020, και στη συνέχεια μείωση σε ποσοστό 42% το 2.030, σε σχέση όμως με το έτος 2005.Αν και στις δύο περιπτώσεις λαμβάνεται ως έτος βάσης το 2005 και όχι το έτος βάσης του Κιότο, δηλαδή το 1990, κάτι που περιορίζει σημαντικά το αναμενόμενο αποτέλεσμα, οι δηλώσεις αυτές είναι σαφώς θετικές.
Αυτό γιατί, εκείνο που κρίνεται στην Κοπεγχάγη, δεν είναι η υιοθέτηση σαφών διακηρύξεων για την αναγκαιότητα καταπολέμησης της κατάρρευσης του κλίματος, κάτι μάλλον δεδομένο, αλλά η δέσμευση σε τολμηρούς ποσοτικά καθορισμένους στόχους μέσα σε σαφή χρονοδιαγράμματα καθώς και δημιουργία λειτουργικών μηχανισμών ελέγχου, στους οποίους να υπόκεινται και οι μεγάλες δυνάμεις.
Οι δυνάμεις του διεθνούς περιβαλλοντικού κινήματος πιέζουν τόσο την ΕΕ όσο και συνολικά τα συμβαλλόμενα μέλη στη Διάσκεψη ώστε να υιοθετήσουν μια πολιτική που θα συνεπάγεται μείωση των παγκόσμιων εκπομπών κατά 80-90% κάτω από τα επίπεδα του 1990 το έτος 2050, και ενδιαμέσως μειώσεις εκπομπών από τις βιομηχανικές χώρες 35-40% μέχρι το 2020 σε σχέση με τα επίπεδα του 1990 που θα προκύψουν μόνο από δράσεις σε κάθε χώρα (όχι από εμπορία ρύπων). Αυτό το στόχο ζητούμε από τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου όχι μόνο να στηρίξει στην Κοπεγχάγη αλλά και να καταστήσει θεμέλιο της ενεργειακής μας πολιτικής.
Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι επιπτώσεις της Κλιματικής αλλαγής δεν είναι ίδιες για όλες τις γεωγραφικές ζώνες. Η εύκρατη ζώνη, στην οποία ανήκουμε, έχει μπροστά της τη ζοφερή προοπτική της ερημοποίησης, κάτι που σημαίνει ότι έχουμε κάθε λόγο να τη δούμε τόσο σοβαρά όσο θα βλέπαμε την απώλεια εθνικού εδάφους από εξωτερική απειλή.